ΚΥΡΙΑΚΉ Δ’ ΛΟΥΚΆ (του Σπορέως) ΑΓΊΩΝ ΠΑΤΈΡΩΝ Ζ’ ΟΙΚ. ΣΥΝΌΔΟΥ Ευαγγέλιο Κυριακής Λουκ η 4-15

ΚΥΡΙΑΚΉ Δ’ ΛΟΥΚΆ (του Σπορέως)

ΑΓΊΩΝ ΠΑΤΈΡΩΝ Ζ’ ΟΙΚ. ΣΥΝΌΔΟΥ

Ευαγγέλιο Κυριακής Λουκ η 4-15

12  Οκτωβρίου 2020

(παλαιό εορτολόγιο)

“Κατάλυσης εις πάντα”

Εἶπεν ὁ Κύριος τήν παραβολήν ταύτην·

5 ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν

σπόρον αὐτοῦ. καὶ ἐν τῷ σπείρειν αὐτὸν

ὃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ κατεπατήθη,

καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατέφαγεν αὐτό·

6 καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐπὶ τὴν πέτραν, καὶ φυὲν

ἐξηράνθη διὰ τὸ μὴ ἔχειν ἰκμάδα· 7 καὶ ἕτερον

ἔπεσεν ἐν μέσῳ τῶν ἀκανθῶν, καὶ συμφυεῖσαι

αἱ ἄκανθαι ἀπέπνιξαν αὐτό. 8 καὶ ἕτερον ἔπεσεν

εἰς τὴν γῆν τὴν ἀγαθήν, καὶ φυὲν ἐποίησε καρπὸν

ἑκατονταπλασίονα. ταῦτα λέγων ἐφώνει·

ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω.

9  Ἐπηρώτων δὲ αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες·

τίς εἴη ἡ παραβολὴ αὕτη;

10 ὁ δὲ εἶπεν· ὑμῖν δέδοται γνῶναι τὰ μυστήρια

τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τοῖς δὲ λοιποῖς ἐν παραβολαῖς,

ἵνα βλέποντες μὴ βλέπωσι καὶ ἀκούοντες μὴ συνιῶσιν.

11 ἔστι δὲ αὕτη ἡ παραβολή· ὁ σπόρος ἐστὶν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ·

12 οἱ δὲ παρὰ τὴν ὁδόν εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, εἶτα ἔρχεται

ὁ διάβολος καὶ αἴρει τὸν λόγον ἀπὸ τῆς καρδίας

αὐτῶν, ἵνα μὴ πιστεύσαντες σωθῶσιν.

13 οἱ δὲ ἐπὶ τῆς πέτρας οἳ ὅταν ἀκούσωσι, μετὰ χαρᾶς

δέχονται τὸν λόγον, καὶ οὗτοι ρίζαν οὐκ ἔχουσιν,

οἳ πρὸς καιρὸν πιστεύουσι

καὶ ἐν καιρῷ πειρασμοῦ ἀφίστανται.

14 τὸ δὲ εἰς τὰς ἀκάνθας πεσόν, οὗτοί εἰσιν οἱ ἀκούσαντες,

καὶ ὑπὸ μεριμνῶν καὶ πλούτου καὶ ἡδονῶν τοῦ βίου

πορευόμενοι συμπνίγονται καὶ οὐ τελεσφοροῦσι.

15 τὸ δὲ ἐν τῇ καλῇ γῇ, οὗτοί εἰσιν οἵτινες ἐν καρδίᾳ

καλῇ καὶ ἀγαθῇ ἀκούσαντες τὸν λόγον κατέχουσι

καὶ καρποφοροῦσιν ἐν ὑπομονῇ.

Ταῦτα λέγων ἐφώνει·

Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν, ἀκουέτω.

Δοξασοι Κυριε

Προς Τίτο

Επιστολής Παύλου

γ.8.15

Apost.epist.,titon.

Τέκνον Τίτε, πιστὸς ὁ λόγος·

καὶ περὶ τούτων βούλομαί σε

διαβεβαιοῦσθαι, ἵνα φροντίζωσι

καλῶν ἔργων προΐστασθαι

οἱ πεπιστευκότες τῷ Θεῷ.

Ταῦτά ἐστι τὰ καλὰ καὶ ὠφέλιμα’

τοῖς ἀνθρώποις· μωρὰς δὲ ζητήσεις

καὶ γενεαλογίας καὶ ἔρεις καὶ μάχας

νομικὰς περιΐστασο· εἰσὶ γὰρ

ἀνωφελεῖς καὶ μάταιοι.

Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν

καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ,

εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος

καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος.

῞Οταν πέμψω ᾿Αρτεμᾶν πρός σε

ἢ Τυχικόν, σπούδασον ἐλθεῖν πρός με

εἰς Νικόπολιν· ἐκεῖ γὰρ κέκρικα

παραχειμάσαι. Ζηνᾶν τὸν νομικὸν

καὶ ᾿Απολλὼ σπουδαίως πρόπεμψον,

ἵνα μηδὲν αὐτοῖς λείπῃ.

Μανθανέτωσαν δὲ καὶ οἱ ἡμέτεροι

καλῶν ἔργων προΐστασθαι εἰς τὰς

ἀναγκαίας χρείας, ἵνα μὴ ὦσιν ἄκαρποι.

᾿Ασπάζονταί σε οἱ μετ᾿ ἐμοῦ πάντες.

Ἄσπασαι τοὺς φιλοῦντας ἡμᾶς ἐν πίστει.

῾Η χάρις μετὰ πάντων ὑμῶν· ἀμήν.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *